Stefan van Dierendonck - En het sneeuwde in Rome

Reacties op recensies van, door leden gelezen, boeken en discussie samenleesboeken
michieldewit
Berichten: 3
Lid geworden op: 27 Mar 2017, 14:39

Stefan van Dierendonck - En het sneeuwde in Rome

Berichtdoor michieldewit » 27 Mar 2017, 14:42

Ongeveer een jaar geleden leerde ik Stefan van Dierendonck en zijn vrouw onafhankelijk van elkaar kennen. Hem kwam ik tegen op een lokale netwerkborrel, haar met zoon Ruben bij het babyzwemmen. Indertijd was Stefan bezig de laatste hand te leggen aan zijn tweede roman: En het sneeuwde in Rome. De tweede is de moeilijkste. Het afgelopen jaar heb ik Stefan beter leren kennen, zijn werk van een afstandje mogen volgen. En ik ben ook steeds meer gaan uitzien naar dat boek. In de tussentijd las ik En het regende brood. Een mooie roman, maar niet een voor mijn top-10: er was veel afstand.

Gisteravond sloeg ik En het sneeuwde in Rome dicht. In de schaarse uren die ik daarvoor kon vrijmaken heb ik het gelezen vanaf de eerste dag dat het te koop was. Hoewel ik moet toegeven dat mijn verwachtingen al hoog waren door de hoopvolle berichten van zijn vrouw, moet ik zeggen dat Stefans boek mij in het geheel niet teleurstelde. Sterker: al lezende heb ik hem regelmatig haast lyrische WhatsApp-berichten gestuurd met kreten als Prachtig en Virtuoos. Dit tweede boek is echt zijn grote werk. Waar in Brood Stefan zich primair een goed verteller toont, met een verfrissende schrijftrant die tegelijk klassiek en hedendaags aanvoelt, gaat hij in Rome de diepte in.

Het boek is sterk autobiografisch. Stefan vertelt over zijn eigen periode als priester in Rome. Als zodanig is het een vervolg op En het regende brood. Maar waar hij in dat boek nadrukkelijk afstand doet van het autobiografische element door het verhaal als raamvertelling te brengen, met een hoofdpersoon die in veel opzichten duidelijk van Stefan zelf afwijkt, doet hij in En het sneeuwde geen enkele moeite te verbloemen dat het over hem zelf gaat. De hoofdpersoon draagt de zelfde naam en heeft de zelfde achtergrond. Een aantal keer verwijst hij ook letterlijk naar zijn debuut. Hij noemt zichzelf als schrijver van dat werk en legt op een prachtige manier in hoofdstuk 11 de link tussen zijn twee romans. Tussen de regels door lees je hoe Stefan met zijn eerste roman iets van zichzelf achter zich heeft gelaten en als herboren een nieuwe fase van zijn leven is ingegaan.

Een jonge Nederlandse priester in Rome, een stad vol verleidingen. Dat is natuurlijk een interessante premisse. Op de eerste bladzijde zegt de priester in alle onschuld: “Geen opwaaiend zomerjurkje had mijn ogen verleid”. En daar gaat het in de roman steeds om. Over de wereld van passie en spullen waaraan priester Stefan zich tot dan toe heeft kunnen onttrekken. We lezen hoe zijn eigen lijf en zijn nieuw verworven hebbedingen (een televisie, een overhemd, een auto) hem langzaam maar zeker inpalmen. Hoe hij ontwaakt en er tegelijkertijd iets heel dierbaars uit zijn leven verdwijnt. De bekoorlijke Arianne en de Heer vechten om zijn hart. Een strijd tussen verboden vruchten en godsvrucht.

En het sneeuwde in Rome is niet perfect. Maar het is een roman die in veel opzichten mooi in balans is. Het verhaal is voorspelbaar en misschien zelfs wel een beetje anticlimactisch. Maar de manier waarop Stefan het vertelt brengt dat helemaal in balans. Je leest deze roman niet zozeer om wat hij vertelt, maar primair om hoe hij het vertelt. En dat is bij vlagen briljant. Met perspectieven die wisselen tussen het heden en de jaren rond 2000 relativeert Stefan mooi de hier en daar wat zoete liefdesgeschiedenis: dan eens lezen we over de beeldige, bijna mythische Arianne en dan weer vertelt Stefan in meer nuchtere, maar minstens zo liefdevolle bewoording over zijn huidige vrouw. We lezen hoe hij met Arianne door het Italiaanse landschap cruiset en hoe hij zijn zoontje een troostende knuffel geeft.

Wat de roman vooral zo meeslepend maakt is de indringende sfeer. Of eigenlijk: sferen. Afwisselend verkeert de lezer in het zwoele Rome, rijk geïllustreerd met sprekende straatnamen, schetsen van alledaagse taferelen en verwijzingen naar de rijke historie. Dan weer word je in de wereld van de katholieke kerk gezogen, met priesterboordjes, misstanden en vooral ook veel rituelen en exotische termen. En als contrast – en bijna als anker in de echte wereld – vertelt Stefan over het Calvinistische Nederland, over zijn nieuwe en oude leven hier, met herkenbare en aardse taferelen van alledag. Het contrast is prettig. De scènes in Nederland voelen als een adempauze: ze geven je als lezer de kans de rijke wereld van mediterrane passie, doorspekt met talloze kreten in het Italiaans, even te relativeren. En ze helpen begrijpen hoe die wilde Romeinse omgeving in het hoofd van de hoofdpersoon moet overkomen.

Het taalgebruik van Stefan is rijk, maar voelt nooit onnatuurlijk, overdreven of opschepperig. Hij gebruikt regelmatig Italiaans en legt lang niet altijd uit wat de woorden betekenen. Toch begrijpt de lezer wat hij bedoelt. En het helpt ook om te begrijpen hoe een jonge Nederlandse priester zich daar in Rome gevoeld moet hebben. Stefan brengt de cultuurverschillen mooi in beeld. Zonder het te overdrijven contrasteert hij het warme leven van een Romein met het koude bestaan van een Hollander. Soms richt hij zich ook direct tot de lezer. Hij vloekt een enkele keer en geeft intrigerende inkijkjes in zijn schrijverschap. Stefan flirt soms met de lezer, maakt zichzelf daarmee heel tastbaar en wekt sympathie. Maar hij laat zo ook zien hoe hij veranderd is van een overtuigd priester in een wereldwijze schrijver in een wereld van leugens en nuances.

In mijn ogen heeft Stefan zichzelf overtroffen en een meesterlijke roman geschreven. Hij is als schrijver enorm gegroeid. Het is moeilijk voor te stellen hoe En het sneeuwde in Rome nog overtroffen zou kunnen worden. Voor zijn lezers een luxeprobleem, maar voor Stefan absoluut een uitdaging.

Marjo
Berichten: 18525
Lid geworden op: 16 Mei 2004, 21:01

Re: Stefan van Dierendonck - En het sneeuwde in Rome

Berichtdoor Marjo » 27 Mar 2017, 15:28

Ik vond zijn debuut ook goed, moet deze maar op het lijstje dus..

Annemarie
Berichten: 8310
Lid geworden op: 19 Apr 2011, 20:06

Re: Stefan van Dierendonck - En het sneeuwde in Rome

Berichtdoor Annemarie » 27 Mar 2017, 15:46

Wat een leuk en uitgebreid verslag, Michiel. Je legt de lat hoog voor het volgende boek van deze auteur!

Dettie
Site Admin
Berichten: 32037
Lid geworden op: 01 Jan 1970, 02:00
Contact:

Re: Stefan van Dierendonck - En het sneeuwde in Rome

Berichtdoor Dettie » 28 Mar 2017, 10:21

Welkom Michiel, mooie recensie. Je woorden nodigen uit om het boek te gaan lezen.

Ik heb de recensie op de site gezet, zie http://www.leestafel.info/stefan-van-dierendonck

Dettie

michieldewit
Berichten: 3
Lid geworden op: 27 Mar 2017, 14:39

Re: Stefan van Dierendonck - En het sneeuwde in Rome

Berichtdoor michieldewit » 31 Mar 2017, 14:59

Dettie schreef:Welkom Michiel, mooie recensie. Je woorden nodigen uit om het boek te gaan lezen.

Ik heb de recensie op de site gezet, zie http://www.leestafel.info/stefan-van-dierendonck

Dettie


Top. Heel leuk. Dank je wel!


Terug naar “Door leden gelezen boeken en samenleesboeken”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten